Mike Tyson sloopte zijn tegenstanders al voordat de wedstrijd begon

Dit artikel verscheen oorspronkelijk bij VICE Sports UK.

|
aug. 25 2017, 10:14am

Je staat in je hoek, in een fel verlichte ring. De lichten van de arena branden op je schouders en alles buiten de ring is een grote, donkere schaduw. Je ziet niemand, maar je weet dat je twee grootste fans er zijn, Tammy en Hank Jr.. Maar iets zit je dwars. Tammy kijkt de laatste tijd anders naar je en Hank wordt gepest op school. Andere kinderen noemen hun vader een loser. Je naam, Henry Milligan, is minder waard geworden.

Nu heb je de kans om dat te veranderen. Niet alleen voor je fans, maar je kan alle twijfelaars laten zien dat je klaar bent om iedereen te verslaan. Je wil dit gevecht niet alleen winnen, je moet.

Je kijkt naar je tegenstander. Hij ziet eruit als een hamerhaai die staat te popelen om zijn volgende prooi aan stukken te scheuren. Je hebt nog nooit zo’n strak en ijzersterk lichaam gezien. Hij knippert niet met zijn ogen. Geen moment. Zelfs als je coach in zijn gezichtsveld staat, voel je zijn donkere ogen dwars door zijn rug branden.

De bel gaat. Je stapt vooruit, zonder zelfvertrouwen. Je stoot maar je tegenstander duikt weg en meteen daarna voel je de hardste stoot die je kaak ooit te verduren heeft gehad. Je gaat neer, het is voorbij. Sorry Tammy. Sorry Hank Jr.

Toch hoef je je niet rot te voelen. In werkelijkheid heb je nooit een kans gehad. Je stond tegenover het meest gevreesde zwaargewicht die de klasse ooit heeft gekend. Je had de pech de ring te delen met ‘Iron’ Mike Tyson.

Als je de lange lijst van Amerikaanse bokskampioenen bekijkt, valt één ding op. De meeste kampioenen hebben Afrikaanse roots. En ze probeerden vaak de kloof tussen wit en zwart Amerika te dichten. Afro-Amerikaanse bokskampioenen stonden vaak op grote billboards en prezen producten aan in reclames. Sommigen zagen Joe Louis als de eerste Afro-Amerikaanse bokser die een nationale held werd, maar daarna had je natuurlijk ook nog Muhammad Ali. En ondanks de controverse die Ali vaak veroorzaakte, hield iedereen va deze held.

Toch had Mike Tyson maling aan de kloof tussen wit en zwart Amerika. Tyson stond symbool voor een nieuwe generatie Afro-Amerikanen. Een generatie die koste wat het kost succesvol wilde zijn.

Hij ontwikkelde zich razendsnel en wist in rap tempo de WBA, IBF en WBC op zijn naam te schrijven. Tyson kon zich de beste bokser op aarde noemen. Terwijl Tyson rake klappen uitdeelde in de boksring, maakten artiesten als N.W.A. en Ice-T naam met nummers die gingen over een leven vol criminaliteit. Een leven dat Tyson – die al 38 keer was gearresteerd toen hij pas dertien was – goed kende. Tyson was onderdeel van een cultuur die Amerika niet eerder had gezien.

Het imago van Tyson bestond uit intimidatie en angst. Kijk maar eens naar deze compilatie van knock-outs.

Het lijkt vaak alsof zijn tegenstanders worden getroffen door een raketwerper. Mike Tyson lijkt in zijn gevechten op de onverslaanbare eindbaas in een computerspelletje. Het is ook niet voor niets dat hij als inspiratie diende voor Balrog, een eindbaas in Street Fighter 2.

Veel van zijn gevechten had hij al gewonnen voor hij de ring betrad. Tegenstanders waren al bang en onzeker voordat het gevecht begon. En in het boksen kan elk moment van twijfel en angst je fataal worden, zeker als Mike Tyson je tegenstander is. Yoda zei eens: “Angst leidt tot woede. Woede leidt tot haat. Haat leidt tot lijden.” En dat stond centraal in elk gevecht van Tyson. De tegenstander was bang en daardoor werd Tyson kwaad. Zijn boosheid werd omgezet in haat en dat zorgde voor het lijden van zijn tegenstander.

Dat duurde jaren, maar toen hij een paar gevechten begon te verliezen verloor hij zijn magie. Eerst verloor hij van Buster Douglas. Toen werd hij ook nog eens veroordeeld voor verkrachting en zat drie jaar in de gevangenis. Daarna volgde het bijtincident in het gevecht met Evander Holyfield en verloor hij van meerdere boksers. Hij werd ouder en was niet meer zo goed. Andere vechters zagen toen dat hij niet onoverwinnelijk was en dat was het begin van het einde. Tyson vertoonde plotseling menselijke trekjes en was niet meer iemand waar je wakker van lag.

Maar als we het over Mike Tyson hebben, is die laatste periode van carrière is niet waar we het over moeten hebben. Ken jij Muhammad Ali vanwege zijn mislukte rentree? Nee, en Tyson zal ook niet de geschiedenisboeken ingaan als die slome, oude man met gezichtstattoos die machteloos door de boksring slenterde. Het gaat juist om de jaren waarin hij zijn kracht en snelheid combineerde met zijn uitstraling. Een combinatie die ervoor zorgde dat hij werd gevreesd door de hele bokswereld en dat maakte hem een van de grootste boksers die de wereld ooit heeft gezien.

Laten we afsluiten met Mike’s eigen woorden, die het bijzonder goed samenvatten: “Iedereen heeft een plan, totdat ze een stoot op hun bek krijgen.”

Mis niets! Like VICE Sports Nederland voor je dagelijkse dosis ijzersterke sportverhalen.