Leen Hoogmartens

-35°C en verdachte infusen: mijn tijd als voetballer in Kazachstan

"Ik stapte de bus bij de luchthaven in en begon te huilen."

|
19 februari 2019, 1:52pm

Leen Hoogmartens

Dit artikel verscheen oorspronkelijk bij VICE België .

Alessio Allegria kijkt naar het witte veld van Patro Eisden-Maasmechelen en haalt zijn telefoon uit zijn broekzak. “Kijk, dit was het stadion in Karaganda tijdens de winter.” Hij laat me een filmpje zien waarin twee mensen vanuit de spelerstunnel sneeuw uitgraven tot op het veld. “Er lag meer dan een meter sneeuw. Ik zeg het je, het weer daar is extreem.”

Alessio (23) is momenteel topscorer op het vierde voetbalniveau van België. Met Patro won hij dit seizoen de titel en staat hij momenteel op kop. Bij Patro voetbalt hij op een kwartier rijden van thuis, maar drie jaar geleden deed hij dat meer dan 5.000 kilometer verder, bij het Kazachstaanse Sjachtjor Karaganda. Ik sprak met hem over huur betalen aan een louche politieagent, trainen in -35°C en mysterieuze infusen.

1549951950934-2

VICE: Hey Alessio. Hoe ben je in Kazachstan terechtgekomen?
Alessio: Eerlijk gezegd begrijp ik dat zelf nog steeds niet goed. Ik speelde toen bij Seraing op het derde niveau, maar de nieuwe coach zei me dat ik niet meer in zijn plannen voorkwam. Mijn zaakwaarnemer ging op zoek naar een oplossing en kwam via iemand die hij kende in Kazachstan bij de trainer van Sjachtjor Karaganda terecht. Die kreeg een paar video’s van mij te zien en besliste op basis daarvan dat hij me absoluut wou hebben. Zelf wist ik nog helemaal van niks. Ik zat in het krachthonk toen ik een berichtje kreeg dat ik mijn e-mail moest checken. Ik opende mijn inbox en zag dat er een contractvoorstel in zat, klaar om te tekenen. Alles stond al op papier, ook de bedragen die ik zou verdienen. En die waren hoog. In vergelijking met wat ik in Seraing verdiende, was het zes of zeven keer zoveel. De coach wilde dat ik meteen naar de stage in het Turkse Antalya vertrok om te laten zien dat ik fit was. En daarmee was het in orde.

Hoe reageerde je familie op het aanbod?
Mijn toenmalige vriendin was bereid om mee te komen, maar mijn ouders hebben het me eerst afgeraden. Ze vertrouwden het niet, maar ik vond dat ik het moest doen. Het was een ploeg uit de hoogste divisie, die vier jaar daarvoor nog in de Champions League had gespeeld. In Seraing ging ik niet meer spelen, dat stond vast, en in Kazachstan kon ik op sportief en financieel gebied twee stappen vooruit zetten. Na de kennismaking in Antalya vlogen we naar Kazachstan.

Wat was je eerste indruk toen je aankwam in Karaganda?
De eerste dagen had ik het heel moeilijk. Ik miste mijn familie en was moe door het tijdsverschil met België. In Turkije was het bovendien 20°C geweest en toen ik aankwam in Karaganda was het -35°C. Ik weet nog dat ik de bus bij de luchthaven in stapte en gewoon begon te huilen. Dit kan ik niet aan, dacht ik. En ik was nog maar een paar uur geland.

Hoe zag het leven op de club eruit?
Sjachtjor Karaganda kan je vergelijken met een middenmoter in de Belgische competitie. Alleen ligt de competitie in de winter twee maanden stil. Bij -20°C trainden we in Kazachstan nog buiten, met zo’n opgeblazen tent over ons veld, maar als het nog kouder werd, gingen we naar het buitenland. Zo gaat de ploeg elke winter vijf weken lang op trainingskamp.

Werd er op dezelfde manier met spelers omgegaan als je gewend was?
Ja, dat was op zich voor een heel eind vergelijkbaar. Alleen bij de medische staf heb ik een aantal vreemde dingen meegemaakt. Elke week lag ik bijvoorbeeld aan een infuus. Ze zeiden me dat het was om sneller te herstellen na al die verplaatsingen en de vele wedstrijden, maar ik had geen enkel idee wat erin zat. Ze staken gewoon de naald in mijn arm, zoals ze dat bij iedereen daar deden. Ik heb later aan dokters gevraagd wat zij dachten dat erin zou kunnen zitten. Zij dachten dat het misschien gewoon een zoutoplossing en vitaminen bevatte. Maar daar gaan we nooit meer achter komen.

Hoe en waar woonde je in Karaganda?
De eerste weken sliep ik op de club. Er was een slaapcomplex, omdat het daar de gewoonte is dat iedereen samen slaapt de dag voor een wedstrijd, ook als je thuis speelt. Na een paar weken had ik een mooi appartement gevonden op vijf minuten van het stadion en kon mijn vriendin overkomen. Ik voelde me daar echt thuis, maar had ook wel wat problemen met mijn huurbaas, een politieagent.

1549952062728-3

Wat is er gebeurd?
Toen we vooraf het contract bespraken, wilde ik dat hij iets van zijn prijs deed. Hij leek ermee akkoord te gaan, maar wilde dan wel de televisie meenemen. Dat zag ik uiteraard niet zitten. Na wat onderhandelen kon ik hem overtuigen om het toestel te laten staan, maar een paar weken later kwam ik thuis en was de televisie verdwenen. Bleek dat de huisbaas ‘m verhuisd had naar een ander appartement dat hij verhuurde. Hij sprak nauwelijks Engels, dus ik heb via via iemand met hem laten bellen om te eisen dat hij de televisie terug zou brengen. Het kon er daar heel corrupt aan toe gaan.

Je bent na acht maanden vertrokken, nadat de trainer en het bestuur ontslagen werden. Hoe kwam dat?
In Karaganda is niet de voorzitter de eigenaar en baas van de club, maar de gouverneur van de regio. Die man kan heel het bestuur ontslaan als hij wil, en dat is ook gebeurd. Nieuw bestuur, nieuwe trainer, zelfs een nieuwe medische staf. Ik herkende niemand meer. Eigenlijk was het ineens een nieuwe club.

Wanneer wist je dat het avontuur voor jou was afgelopen?
Toen de nieuwe trainer me in de voorbereiding met een lichte blessure naar huis stuurde om te herstellen. Kort daarna moest ik, eenmaal terug in Kazachstan, naar het bestuur komen, en die zeiden me dat ze mijn contract wilden ontbinden. Goed, zei ik, als jullie me volledig uitbetalen. Ze werden kwaad en stuurden me naar de tweede ploeg die op veertig minuten van mijn appartement trainde. Ik speelde het hard, maar als zij mij zo behandelen, dan deed ik dat ook. Uiteindelijk zijn we tot een akkoord gekomen en kon ik terug naar België. Maar als er geen nieuw bestuur en nieuwe trainer waren gekomen, dan zat ik daar nu nog. Zeker weten. Ik verdiende daar goed, zat bij een club op het hoogste niveau en speelde mijn wedstrijden. Ik had het daar goed.

1549952017731-4

Je speelt nu wel weer bij Patro Eisden. Hoe nauw gaat die club je aan het hart?
Het is de club waar ik debuteerde in de ploeg en die ik nu weer wil brengen naar waar ze hoort. Vorig jaar heeft een nieuwe voorzitter hier alles overgenomen en is iedereen vertrokken, behalve ik. En kijk nu, ik ben topscorer van de competitie en we staan eerste. Ik denk dat ik veel mensen de mond heb gesnoerd. Kazachstan heeft me mentaal sterker gemaakt. Je leert op jezelf zijn en vooral van jezelf te houden. Als puntje bij paaltje komt, heb je alleen jezelf.

Hoe kijk je terug op de keuze om naar Kazachstan te gaan?
Veel mensen hebben me verweten dat ik het enkel voor het geld deed. Deels was dat ook zo, dat geef ik gerust toe, maar sportief kon ik me ook verbeteren. Ik weet dat ik dat de kwaliteiten heb om een loopbaan uit te bouwen op Europees niveau. En als ik het goed deed in Kazachstan, dan was Rusland of Turkije niet ver. Of wie weet zelfs Thailand, dat maakt me eigenlijk niet uit. Ik leer graag nieuwe culturen kennen, zeker als ik kan reizen en tegelijk met voetbal mag bezig zijn. Daar had ik op gehoopt en ik droom er nog altijd van. Oké, het is door omstandigheden niet gelopen zoals ik het had gewild, maar ik zou het zo weer opnieuw doen.